عجب براى انسان ، مورث تكبر و تكبر ، مورث بسيارى از پليدىهاست ! ! مُعجب ، هر مقامى را حقّ خود مىداند . هر موقعيتى را از آن خود حساب مىكند ، عقيده دارد كه تمام احترامات خاص اوست ، توقع دارد همه او را بزرگ ببينند و در برابر مقام او خضوع كنند . انسان گرفتار عجب در هر حدى كه از عبادت و نيكوكارى باشد ، بريدهء از خداست . انسان بايد بداند كه تمام نيكىهاى ظاهر و باطن عنايت و عطاى خداست و تمام زشتىها و تقصيرها و عيوب از خود انسان است . انسان هميشه در عبادات بايد خود را مقصر دانسته و سراسر عباداتش را آلودهء به عيب ، كم اخلاصى و كم محتوا بداند و نسبت به اعمال نيكش در خوف و رجا باشد . آدمى اگر خود را خوب بداند و به فرمودهء قرآن در مقام تزكيه و تعريف خويش باشد و تصور كند كه عبادات و نيكىها را او انجام مىدهد ، آدمى آلوده و موجودى پليد و داراى رنگ شيطانى عجب است و اين عجب در دنيا و آخرت باعث هلاكت اوست ؛ قرآن مىفرمايد : تمام نيكىها عطاى خداست و شما هيچ برنامهء مثبتى را از جانب خود ندانيد : [ أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ يُزَكُّونَ أَنْفُسَهُمْ بَلِ اللَّهُ يُزَكِّي مَنْ يَشاءُ وَ لا يُظْلَمُونَ فَتِيلًا ] « 1 » . آيا به كسانى كه خود را به پاكى مىستايند ، ننگريستى ؟ [ اين خودستايى هيچ ارزشى و اعتبارى ندارد ] بلكه خداست كه هر كه را بخواهد [ بر اساس

--> ( 1 ) - نساء ( 4 ) : 49 .